Do problemów ortodontycznych zaliczamy:

Stłoczone zęby

Dysproporcja pomiędzy rozmiarem szczęki i zębów objawia się stłoczonymi, nieregularnymi zębami. Stłoczone zęby mogą wyglądać nieatrakcyjnie i utrudniać ich prawidłowe czyszczenie. Leczenie ortodontyczne polega zwykle na założeniu aparatu ortodontycznego, który efektywnie i w dokładny sposób koryguje ustawienie zębów. Czasami konieczne jest usunięcie zębów w celu uzyskania przestrzeni na wprowadzenie pozostałych zębów do łuku.

Szpary między zębami

Szpary są wynikiem dysproporcji pomiędzy rozmiarem zębów i szczęki lub nadmiernego wpychania języka pomiędzy zęby. Szpary mogą wyglądać nieatrakcyjnie i zakłucać prawidłową wymowę. Leczenie ortodontyczne polega na założeniu aparatu ortodontycznego stałego w celu ustawienia zębów i zamknięcia szpar. Nadmierna aktywność języka musi być wyeliminowana, gdyż szpary mogą zacząć pojawiać się na nowo.

Protruzja Tyłozgryz

Objawia się nadmiernym wysunięciem górnej szczęki w stosunku do dolnej. W szczególnym przypadku, dolna warga może znajdować się za górnymi siekaczami wypychając je mocniej do przodu i podkreślając dysharmonię. Tyłozgryz może być nieatrakcyjny, a siekacze są narażone na przypakowe uszkodzenia. Często zęby zużywają się nierównomiernie. Czasami, dolne przednie zęby mogą nadmiernie się wysunąć do góry i uszkodzić dziąsło za górnymi siekaczami. Leczenie ortodontyczne polega na ustawieniu, zrównaniu i koordynowaniu obu łuków za pomocą aparatów ortodontycznych. U rosnących pacjentów, zgryz korygowany jest za pomocą zewnętrznych aparatów zakładanych na głowę, aparatów funkcjonalnych lub elastycznych. Niekiedy, szczególnie w przypadku gdy rozwój został zakończony, wymagana jest chirurgiczna korekcja szczęki.

Przodozgryz

W przypadku gdy żuchwa jest wysunięta w stosunku do szczęki, dolne przednie zęby wystają przed górne i powstaje przodozgryz. Przodozgryz może być nieatrakcyjny, powodować nierównomierne ścieranie zębów i problemy ze stawem skroniowo-żuchwowym. W przypadku małych zmian, stosuje się konwencjonalne leczenie ortodontyczne. W ciężkich przypadkach konieczna jest chirurgia żuchwy w celu korekty zgryzu i uzyskania odpowiednich proporcji twarzy.

Głęboki zgryz

Górne i/lub dolne przednie zęby mogą wyrżnąć się nadmiernie tworząc głęboki zgryz. W ciężkich przypadkach górne zęby mogą całkowicie przykryć dolne zęby. Głęboki zgryz może powodowa nadmierne ścieranie zębów oraz uszkodzenie dziąsła za górnymi przednimi zębami. Głęboki zgryz może nadmiernie nadwyrężać staw skroniowo-żuchwowy.

Otwarty zgryz

Otwarty zgryz objawia się brakiem kontaktu pomiędzy przeciwstawnymi zębami. Otwarty zgryz może powodować problemy z jedzeniem i nadmierne ścieranie się zębów mających ze sobą kontakt. Otwarty zgryz może być nieestetyczny i powodować wady wymowy. Zgryz otwarty często spowodowany jest nadmierną ruchliwością języka. Leczenie polega na zamknięciu zgryzu przy pomocy aparatu korekcyjnego.

Zgryz krzyżowy

Górne zęby powinny wystawać na zewnątrz dolnych zębów jak pokrywa na pudełko. Jeśli górny łuk jest zbyt wąski, dolne zęby wychylają się tworząc zgryz krzyżowy. Zgryz krzyżowy tylnych zębów może powodować nadmierne ich ścieranie oraz problemy ze stawem skroniowo-żuchwowym. Leczenie orotodntyczne polega na poszerzeniu górnej szczęki za pomocą aparatu ruchomego.

---------------------------------------------------------------------------

 

Mini implanty - zaawansowane techniki leczenia ortodontycznego.

 

Kontrola zamocowania

Ortodontyczne przesuwanie zębów jest złożoną interakcją pomiędzy biologicznym procesem a systemem mechanicznym. Kiedy do zęba przyłożona jest siła, w przeciwnym kierunku działa inna siła o takiej samej wartości. Jeśli ta przeciwna siła przyłożona jest do zęba lub grupy zębów, może dojść do niepożądanego przesunięcia zębów.

Zakotwiczenie szkieletowe

Kontrola zamocowania dla pewnych ruchów zębów może być niezwykle trudna, wymaga złożonych mechanicznie i nieporęcznych aparatów zewnątrzustnych, stosuje się kompromisy w planie leczenia aby zmniejszyć efekty uboczne. Przez ostatnich kilka lat rozwinęła się technika, w kórej kość jest użyta jako punkt zakotwiczenia. Dzięki takiej technice siła może być przyłożona z minimalnym niepożądanym przesuwaniem się zębów. Szkieletowe zakotwiczenie można uzyskać poprzez miniimplanty ortodontyczne. Jest wiele typów i marek miniimplantów na rynku, ale większość posiada podobne właściwości. Idealny system miniimplantów jest biokompatybilny, łatwy do założenia i zdjęcia, może być użyty jako zakotwiczenie do różnych przesunięć zębów i może być obciążony natychmiastowo. Miniimplanty są szczególnie pomocne przy zamykaniu przestrzeni po brakujących zębach, przy rozszerzaniu i ściąganiu zębów, przy intrudowaniu wysuniętych zębów, przy korygowaniu rozbieżności linii pośrodkowej, redukcji płaszczyzny zwarcia i w większości przypadków gdy zakotwiczenie na własnych zębach jest niewystarczające.

Typy miniimplantów

Większość miniimplantów produkowanych jest ze stopu tytanu lub stali nierdzewnej. Jest wiele konstrukcji „główek implantów” z różnymi otworami, rowkami i tunelami do zaczepienia drutów, ligatur, elastycznych nitek, elastycznych łańcuszków i niklowo-tytanowych zwojów. Mini implanty występują w różnych długościach od 4mm do 12 mm, jak i różnych średnicach od 1,2mm do 2mm. Miniimplanty są głównie samogwintujące lub samowiercące/samogwintujące. Nowsze samowiercące/samogwintujące miniimplanty są w stanie wejść w kość kortykalną podczas ręcznego wkręcania bez wiercenia pilotującego. W zależności od konstrukcji, implant usuwa kość ze swojej drogi lub kondensuje ją po bokach. Korzyści z tego typu implantów leżą w uproszczonych procedurach ich wszczepiania, redukcji koniecznego sprzętu i skróceniu czasu zakładania. Są sytuacje w których samowiercące/samogwintujące miniimplanty potrzebują wstępnego otworu pilotującego, na przykład kiedy napotkamy na grubą i twardą kość kortykalną.

tekst oryginalny - Orthodontics & mini-screws. Australian Society of Orthodontists. University of Sydney